Uyandığım her yeni günde
Bir silüet belirir zihnimin dört bir köşesinde
Ruhumu esir alan eşsiz simanı ararım
Bazen içtiğim kahvenin köpüğünde, bazense mavi gökyüzünde
Şifa ararım bitmek bilmeyen özlemine, zehirli bir alışkanlığın külünde, ya da anlamsız şişelerin dibinde
Fayda etmez seni ister bu kalp her zerresinde, atar kendi kendine çaresizce
Tohumların büyüyor içeride her gülüşünde
Sen çiçek açan bir kasımpatısın kalbimdeki depresif ve karanlık sonbahara yeni bir havasın
Muhteşem görüntüsüyle içimi ısıtan bir nergissin dondurucu kışta
Cıvıl cıvıl sesinle beni neşelendiren baharda
Hazırlıyorum kendimi beraber geçireceğimiz ateşli yaza
Hayran kalıyorum bir kez daha
Hayatımı renklendiren büyülü yakamozlarına
Kal benimle bir asır boyunca, lanet olsun amansız ayrılıklara...