Hiçbir şey istemeyen. Her şeyden korkan, hayattan midesi bulanan bir çocuk. Ve beklerdim orada öleceğim günü. Birilerinin gelip, "Sen öldün. Haydi gel!" demesini. Çünkü yapacağı hiçbir şeyi olmayan bir çocuktum.
Aslında, şimdi düşünüyorum da, bu yanlış kurulmuş bir cümle. Gerçekçi olalım. Bu işte, bu hayatta bi bokluk yok. Çok iyimser bir yaklaşım olurdu. Ki ben benzer yaklaşımları Pollyanna'ya rüyamda t*cavüz ettikten sonra bıraktım...
Bu işin, bu hayatın kendisi bi bokluk. İçinde yüzüyoruz. Yanlış anlaşılmasın! Kötü, acı verici, şu ya da bu olduğu için değil.Bilinmedigi için!
Mükkemmel hayatlar da gördüm. Sabah yataklarından kalkmak için sabırsızlanan mutlu insanlar da gördüm. Konu bu değil.
Konu bilinmeyenler, anlaşılmayanlar. Etrafımızda dönen görünmez dümenler. Belki Tanrı. Belki de daha insani bir teşkilat. Her şeyi düzenleyen. Kim bilir ? Hayata ve ölüme hâkim olanlar bilir...