Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
"Teşekkür ederim. Arkadaş olduğumuza... sevindim." Arkadaş kelimesini özellikle söylemiş, yaptığım vurgunun, söylemek istediğim şeyi anlamasını sağlamıştım.
Dudakları yavaş yavaş kıvrılarak yerini tebessüme bıraktı. "Ben asla senin arkadaşın olmak istemedim Jacinda."
Bir an kalbim durucak zannetim ve bardaktan boşalıncasına yağan yağmurun altında dikilip onun gidişini izledim.
Her şeyi hatırlarken dudaklarıma bir gülümseme kondu. Özlemi dayanılmaz hale gelinceye, onu istemenin kalbimde yarattığı ağrı çekilmez oluncaya kadar düşünmeye devam ettim ve gözlerimden ılık yaşlar süzülmeye başladı.
Benim bile bir yanım cezayı hakettiğime inanıyordu. Türüme ihanet etmiştim. Ama ikinci bir şansım olsa yine aynı şeyleri yapardım, bundan emindim. Bu tuhaf bir histi; kendinizi suçlu hissediyor olmanız, yaşananlardan pişman olucağınız anlamına gelmiyordu.