Ben, insan olma çabasının sürekli üstüne giden ben? Artık beni benden alsınlar. Atsınlar bir alanın sabah süpürülen, sabah boş şişeleri taşınan bir büyük çöp tenekesine . Ben de biraz onlardan olmak istiyorum. Duyguları ölçüleyen, sevgilerini sevmeyen, acılarını acımayan, yolları yürümeyen, uykularını uyuyan , iştahlarını yiyen, sevişme isteklerini boşaltanlardan olmak istiyorum. Sevişme isteğinin sonunda tüm aşkları üstlenecek yorulmazlığı değil, yorgunluğu istiyorum bir insanın yürek atışlarında . Ama sessiz gecelerin sonu var mı sanıyorsun ? Hayır? Hayır mı? O zaman bir Anadolu bozkırında özlediğin o adsız ve sıfatsız beni, nasıl oluyor da bir Orta- Avrupa kentinin bu kalabalık , trafiği yoğun caddesinin orta yerindeki , bu kahverengi halı döşeli odasında buluyorsun?
Çünkü, herkesi, her yerde bulmak mümkün.