Bazen keşfette gezinirken bazı noktaları net fark ediyorum.
Aynı popüler kitaplar elden ele dolaşıyor; incelemeler benzer, yorumlar neredeyse aynı.
Gerçek bir eleştiriye pek rastlamıyorum.
Bir kitabı kötü bulmak neredeyse söylenmemesi gereken bir şey gibi duruyor.
Oysa bir metni beğenmemek de, yarım bırakmak da, bazı yerlerinde durup sorgulamak da okumanın içinden geliyor bana göre.
Bazen insanlar elestirmeyi bilmedikleri için değil, eleştirmekten çekindikleri için susuyor gibi geliyor.
Bir kitap çok övülüyorsa, ona mesafe almak riskli sayılıyor sanki.
Yanlış anlaşılmamak, linçlenmemek için aynı cümleler tekrar ediliyor.
Bu yüzden bana yapmacık geliyor.
Kitaplar sadece tüketilsin diye degil, içsellestirilsin, düşünülüp tartışılsın diye var.
Beğenmediğimiz yerleri dile getirebilmek, bazi noktalarını eleştirebilmek de bunun bir parçası.
Ayni kitabı farklı açılardan çekmek yerine, belki biraz daha durup gerçekten ne hissettigimizi söylemek daha kıymetli olurdu.