Kimse yapayalnız kalmaz. Yalnız hissedebilir evet, konuşacak kimsesi olmadığını düşünebilir ama insanı asıl yalnızlaştıran buna gerçekten inanmasıdır. Başımıza gelen soyut şeylerin temelinde inanç ve kabulleniş yattığını düşün. Yalnızlığını kabullenirsin, kötü günlerin geçeceğine olan inancını yitirirsen savaşı kaybettin demektir. Asıl yalnızlık ve çaresizlik o zaman başlar. Çabalamaktan vazgeçersen kurtuluşa ulaşamazsın.