Aysun Çavdar
@AyStarstuff
Kitap Böcüğü :)
Herhangi bir şeye inanmanın bir yararı olmadığını kabul etmek yolunda bir adım daha atmış olduğumu hissediyordum. Çünkü umut etmek sadece incinme ve hayal kırıklığına yol açmıştı şimdiye kadar.
"Yarının ne getireceğini kim bilebilir?" diye sormuştu. Ben biliyordum. Ömrümün her yarını ne getirdiyse o da aynı şeyi getirecekti; hiçbir şey.
Tanrı'ya olan inancım ciddi biçimde sarsılmış ve beynime O'nun varlığı ile ilgili şüphe tohumları ekilmiş olmasına rağmen, bu kadar kirli bir şekilde O'nun evinde diz çöküp dua ediyor olmaktan utanç duyuyordum.
...gerçekten bir Tanrı var mı? Varsa, neden benden nefret ediyor ve başıma böyle korkunç şeyler gelmesine izin veriyor? Ben gerçekten çok ama çok dua edersem, beni affederse ve beni iyi biri yaparsa, ben rahibeleri hiç affedebilecek miyim?
O zamana kadar öğrenmiş olduğum bir şey vardı; hala Tanrı'ya ve şeytana inanmama rağmen, arada seçim yapmamı kolaylaştıracak fazla bir şey yoktu.