Her şey değişiyordu durmadan. Lakin eskimiş yüzümüze yeni gülüşler bazen oturmuyordu. Astarımızın kokusu birden değişmiyordu işte! Yetim olduğumuz gerçeğini unutsak ne çare. Gülmeyi unutmak, nefes almayı unutmak, yaşamayı unutmak gerekti yanında. Yine de güzeldi hayat olabildiğince ve huzur getiren köşe başına minettardı hislerimiz.