Kendine, Perslerin, İskitlerin ya da Makedonların kralı diyen eski hükümdarlar bu durumun faydasını anlamamış gibi görünüyor. Belki de bunun sebebi, onların kendilerini bir ülkenin efendisi yerine insanların yöneticisi olarak görmüş olmalıdır. Günümüzdeki krallar daha akıllıca davranıp Fransa kralı, İspanya kralı, İngiltere kralı gibi isimler alıyorlar çünkü ülkeye sahip olarak içindekileri de ellerinde tutacaklarından eminler.
Grotius der ki: “Eğer kişi kendi özgürlüğünü devrederek bir efendinin kölesi haline gelebilirse, neden halkın tamamı da aynı şeyi yapıp krala tabi hale gelmesin?“
Nasıl bir çoban, sürüsünündeki hayvanlardan daha üstün bir doğaya sahipse, insan sürülerinin çobanı krallar da halklarından daha üstün bir doğaya sahiptir.
Aileyle devlet arasında tek fark vardır: Ailede babanın çocuklarını gösterdiği ilginin kaynağı, onlara duyduğu sevgidir. Devlette ise yöneticinin halkına duymadığı bu sevginin yerine başta olmasının verdiği haz almıştır.
İnsan özgür doğar ancak her yerde zincire vurulmuştur. Bazı kişiler, başkalarının efendisi olduğuna inanmasına rağmen aslında herkesten daha fazla köledir.