O geceden sonra hiçbir şeyden geri durmadım çünkü içinde yaşadığım toplumun normlarının ve formalitelerinin anlamsız olduğunu hissediyorum; ne başkalarının önünde ne de kendimden utanmıyorum.
Elbette daha iyi bir adam olduğumu söylemeye cüret edemem; sadece daha mutlu biri haline geldiğimi biliyorum çünkü bir zamanlar aşırı soğuk olan varlığımın içinde bir anlam buldum, yaşamın kendisinden başka bir sözcükle anlatamayacağım bir anlam.
Her şeyin yalnızca benim için var olduğunu ve sırası geldiğinde bu akışa dâhil olacağımı duyumsuyordum. Ağaçlar hışırtılı bir karaltı halinde çevremi sarıyordu ve onları seviyordum. Yıldızlar gökyüzünden göz kırparken onların ışıltılı selamını soluyordum. Bir yerlerden birilerinin şarkı söylediği duyuluyordu, benim için şarkı söylüyorlarmış gibi hissediyordum. Göğsümü saran kabuğu yırtıp attığım için artik her şey bana aitti ve kendimi başıboş bırakmanın keyfiyle sürüklenip duruyordum.