Okur/çizer münzevi
@Aychart04
DUNYA GIDEREK BIZLERI DAHA ÇOK depresyona sürüklemek izere gekilleniyor. Mutlulugun ekonomik bir degeri yok.
Elimizdekilerle mutlu olabilseydik, bagka neye ihtiyacimiz kalrdi ki? Yaglanmayi geciktiren bir nemlendiriciyi nasil satariz? Önce birilerini yaghliktan korkar hâle getirmek gerekir. Siyasi bir partiye nasil oy veririz? Önce göçmenler-le ilgili endise duymalarini saglamaniz gerekir. Sigorta poliçelerini nasil satariz? Her seyi endise kaynagi olarak görmelerini saglamak gerekir. Plastik cerrahiye başvurmalarinınasil saglariz? Dis görünüglerindeki kusurlarin altini çizerek. Bir televizyon programini nasil izletiriz? Programin bir bölümünü kaçirmaktan endise duymalarimi saglayarak.
Yeni bir akilh telefon almalarini nasil saglariz? Teknolojide geride kaldiklarini hissettirerek.
Sakin kalabilmek devrimci bir eylemdir adeta. Kendi özgünlügümüzle barigik olmak piyasa için hiç de iyi değildir.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Dis doktorunda sirami beklerken Halle Berry'nin bir röportajini okudum. Garajda arabasina oturup kendisini karbonmonoksitle zehirleyerek öldürmeye çalistigi dönemi anlatiyordu açik yüreklilikle. Kendisini durduran tek seyin, annesinin gelip onu bulacagi âni düsünmek oldugu-nu söylüyordu.
O dergide, gayet güçlü gülümseyen fotografini görmek bana yardimci oldu. Isterse photoshoplanmis olsun, umurumda degil, hayatta ve mutlu görünüyordu. Evet, iyiles-me hikayeleri iyi hissettirir. Düsüs-yükselis-düsüs-yükselis kurgularini severiz. Magazin köseleri durmadan ayni hikayeleri yayinlar.
Derler ki delilik, böylesine deli bir dünyaya verilen man-tikli bir tepkidir. Belki depresyon da gerçekte hiç anlamadi-gimiz bir yaçama verdigimiz tepkidir. Elbette, kimse yaga-mini tam olarak anlayamaz. Depresyonun insani zorlayan yanlarindan biri de mutlaka beraberinde hayat üstüne dü-sünmeyi getirmesidir. Depresyon, hepimizi birer düsünüre dönüstürür. Bunu en iyi Abraham Lincoln bilir.
Ama kitaplari sevmekle onlara gerçekten ihtiyaç duymak arasinda fark vardir. Kitaplara muhtaçtim. Hayatimin o döneminde bu bir lüks sayilamazdi. Tam anlamiyla ba-gimlilik yapiyordu. Okuyabilmek için seve seve borca ba-tabilirdim, ki battim. Sanirim alti ayda, bes yillik üniversite hayatimda okudugumdan daha fazla okumus ve kitaplarda yaratilan dünyalarin çok daha derinlerine inmistim süphesiz.
Insanin ya kendinden kaçmak ya da kendini bulmak için okudugunu söylerler. Arada gerçekten de bir fark gö-remiyorum. Kaçarken kendimizi buluruz. Bulundugumuz. yerde degil, gitmek istedigimiz yerdeyizdir. Syvia Plath'in ünlü sorusu gibi, "Yok mu zihinden bir çikis yolu?" Ergen-ligimde alinttlarin derlendigi bir kitapta bu soruya rastla-digumdan beri düsünürim. Ne anlama geliyor, cevabi ne olabilir? Eger ölüm disinda bir çikis yolu varsa, bu ancak kelimeler araciligiyla olabilir. Zibni tamamen terk etmek yerine, bir düsünceyi terk etmenize yardima olabilecek kelimelerden tuglalarla eskisinin yanina, daha saglam temellerle bir benzerini, daha iyisini insa edebilirsiniz.
"Sanatin amaci hayata sekil vermektir," der Shakespe-are. Benim hayatimin ve allak bullak zihnimin de gekillen-mesi gerekiyordu. Olay örgüsünü kaybetmistim. Tekdüze anlatilar benden uzakti. Sadece karmaga ve karigiklik var-di. Bana umut verdikleri için seviyordum, filmleri, dizileri...
Hepsinden de öte, kitaplari. Hem dogrudan hem de dolay-l1 olarak yasama tutunma nedenlerimdi. Yazilmis her kitap farkl bir ruh hâlinin, bir insanin ürünüydü. Iyi bir kitap okudugumda harita incelermis gibi hissederdim; bir hazine haritasi! Sürüklendigim hazine benligimdi. Her harita yarimdi, hazineye ancak bütün kitaplari okursam ulasa-bilirdim. Böylece kendimi bulma sürecimin sonu olmayan bir arayis oldugunu anladim. Kitaplar da bunu
