Bazen unutuyorum…
Ne kadar incindiğimi, içime attıklarımı, sessizliğime gömdüklerimi…
Yorulduğumu, sustuğumu, kimse duymasa da haykırdığımı…
Gözyaşlarımı, çırpınışlarımı…
Benden alınanları, kalbimden sökülenleri unutuyorum.
Unutur gibi yapıyorum belki…
Ama ruhumda taşıyorum hepsini, sessizce.
Sandıkları kadar kırık değilim, ama sandıklarından daha derinim.
Görmedikleri savaşları verdim içimde,
Kimsenin duymadığı dualarla ayakta kaldım.
Ve evet, her şeye rağmen dimdik duruyorum.
Çünkü bu hayat bana verilen bir emanet…
Ben o emanete, canım yanarak da olsa,
Son nefese kadar sahip çıkacağım.
Sarsılsam da yıkılmayacağım.
Çünkü bu bir teslimiyet değil,
Bu, sabrın ve inancın en sessiz çığlığı