O küçücük bir ışık huzmesiydi, büyümek için etrafında aynalar istedi karanlığı hiç sevmedi,
görünmeme pahasına aydınlığı özledi...
Renkleri çıkıverdi ilk kez kırıldığında bir su damlasında ve herkes bir renk sevdi onda kimi umudun mavisini istedi,
kimi tutkunun kırmızısını, kimi turuncunun neşesini beğendi, kimi eflatunun gizemini izledi, kimi ad koydu; kar beyaz dedi.
O da sevdi renklerini, ama hepsini ve her aynada yansıdı, her damlada kırıldı.
O küçücük bir ışık huzmesiydi büyümek için etrafında aynalar, kırılmak için damlalar istedi.
Zaman zaman denedi-oynadı ama,
hiçbir zaman tek renk, miniminnacık bir kadın olmadı.
Ve seveceği mavi gözlü bir dev de bulmadı.
damlalarda kırıldı, aynalarda yansıdı, karanlığın içinde sonsuza doğru gitti. Ama durmadan, Bekledi...