Ayfer Gallenkuş
@Ayferay
açıkçası Rabbimden de özür diliyorum bunca nimetine rağmen içimdeki bir parça tamamlanmamışlığı her yere taşıdığım için
Her şeyi bilmenin suskunluğu diye bir şey var. Bununla birlikte her şeyden haberdar olmak ve bunu anlık olarak yapmak olaylar karşısında bizi oldukça savunmasız bir yere çekiyor. Tam bir suskunluk tam bir tepkisizlik durumu yaşanıyor.
izdiham.com/can-eseler-hamu...
"Dünyanın Ayazında Ellerini Kelimelerle Isıtan Adam!.." Başka şeyler yazmak için oturmuştum klavyenin başına ama sevgili Hakan’ın mesajı gelince her şey değişti. Acı haberdi gelen; sevgili Bülent, çileli dünya yolculuğunu tamamlamış ve dâr-ı bekâya göç etmişti. Beklenmeyen bir şey değildi artık, durumun geri dönülemez noktaya geldiğini biliyorduk. Bir gün önce, Cumartesi günü, Hamamönü mekânımız Fatih Kitabevi’nde Fatih (Yurdakul) ağabeyin bir araya getirdiği dost meclisinde uzun uzun Bülent’i konuşmuştuk. Burada yazdıklarım orada söylediklerimden çok da farklı olmayacak. Bülent her aradığında ya da ismi sohbetlerde her geçtiğinde ister istemez hep aynı şeyleri düşündüm, düşünüyorum zaten. Hem de yıllardır…
Tutkuyla yazan bir yazardı 
Bülent Akyürek, yazmaya, cümle kurmaya, ifade etmeye adeta delice bir tutkuyla bağlıydı. Onu tanıdığım Sakarya ve Gökkuşağı çay ocağı günlerinde de öyleydi, çoğu hastane odalarında geçen son zamanlarında da öyleydi. Kırıldığı, kabuğuna çekildiği ve ömrü boyunca sık sık yaşadığı sağlık krizleri sebebiyle geri durmak zorunda kaldığı zamanlarda bile zihnindeki kelimelerle mesaisini daima sürdürdü. Kafasında her zaman yazılması gereken bir şeyler vardı, elindeki metin henüz bitmemişken düşüncelerinde bir sonraki kitabın cümleleri dolaşır dururdu. Cümleleri, kitap isimleri, konuşmalarında kullandığı ifadeler, sorulara verdiği cevaplar edebiyat adına kışkırtıcı, yeniden düşünmeye sevk edici olurdu hep. Uyuklayan bir okurun yazarı olmadı hiç, uyuklamaya yüz tutanı da iki yakasından tutup, silkeleyip uyandırmak istedi. Aslında Bülent Akyürek, yaşadığı bu zor, maceralı, çileli ama bir o kadar tutkulu hikayesiyle kendisinin en büyük eseriydi.
Hayatının boyunun uzun olacağını düşünmezdi; çocukluğundan bu yana yaşadığı hastalıklar uzun bir ömür hayali
Bülent Akyürek, yazmaya, cümle kurmaya, ifade etmeye adeta delice bir tutkuyla bağlıydı. Onu tanıdığım Sakarya ve Gökkuşağı çay ocağı günlerinde de öyleydi, çoğu hastane odalarında geçen son zamanlarında da öyleydi. Kırıldığı, kabuğuna çekildiği ve ömrü boyunca sık sık yaşadığı sağlık krizleri sebebiyle geri durmak zorunda kaldığı zamanlarda bile zihnindeki kelimelerle mesaisini daima sürdürdü. Kafasında her zaman yazılması gereken bir şeyler vardı, elindeki metin henüz bitmemişken düşüncelerinde bir sonraki kitabın cümleleri dolaşır dururdu. Cümleleri, kitap isimleri, konuşmalarında kullandığı ifadeler, sorulara verdiği cevaplar edebiyat adına kışkırtıcı, yeniden düşünmeye sevk edici olurdu hep. Uyuklayan bir okurun yazarı olmadı hiç, uyuklamaya yüz tutanı da iki yakasından tutup, silkeleyip uyandırmak istedi. Aslında Bülent Akyürek, yaşadığı bu zor, maceralı, çileli ama bir o kadar tutkulu hikayesiyle kendisinin en büyük eseriydi.
Hayatının boyunun uzun olacağını düşünmezdi; çocukluğundan bu yana yaşadığı hastalıklar uzun bir ömür hayali
“Merhamet bilmeyen kalbinden öpüyorum.
Benim seninle olan savaşım bitti.
Gözlerin istediğine gülebilir.”
Melike Birgölge
Melike Birgölge
Albert Camus der ki, “Nefretin ortasında, içimde, yenilmez bir sevgi olduğunu buldum. Gözyaşlarının ortasınsa, içimde yenilmez bir gülümseme olduğunu buldum. Karmaşanın ortasında, içinde yenilmez bir tip sakinlik olduğunu buldum. Tüm bunların içinde fark ettim ki kışın ortasında, içimde, yenilmez bir yaz olduğunu buldum. Ve bu beni mutlu ediyor. Çünkü dünya üstüme ne kadar gelirse gelsin, içinde onu gerisin geri yollayan daha güçlü, daha iyi bir şey var demektir.”
