Ay
@Aygo
9 okur puanı
Aralık 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Keşke uzak diyarlardan bir diyarda olsam,
Orada kimseyi tanımasam.
Ağaçlar, çiçekler, doğa olsa bana yoldaş,
Kitaplar eşlik etse bana.
Kimse sorumluluk yüklemese sırtıma,
Göğüslemesem şu ağır yükleri…
Rüzgâr anlatsa bana eski masalları,
Dallar fısıldasa unuttuğum adımı.
Zaman yavaş aksa, acele etmeden,
Günler dokunsa ruhuma sessizce.
Bir göl kenarında dursam uzun uzun,
Yüzümde hafif bir huzur, içimde derin bir suskunluk.
Ne geçmiş çağırsa beni geri,
Ne gelecek kurcalasa içimi.
Sadece var olsam…
Bir kuş gibi, bir yaprak gibi,
Hiçbir yere ait olmadan ama eksik de hissetmeden.
Ve belki o diyarda
Kendimi ilk kez tanısam,
Yüklerimden arınmış,
Hafiflemiş bir kalple
Sessizliğe karışsam.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Yorgunum…
Gözlerimi kapatıp her şeyin geçeceğine inanmak istiyorum,
Ama hiçbir şey eskisi gibi olmuyor.
Hatta her şey, yavaş yavaş daha da kötüye gidiyor.
Çok yorgunum…
Sanki ölüm, bana huzur gibi geliyor bazen.
Dinlendiren her şey yok oldu hayatımdan,
Bir zamanlar renkli olan dünya şimdi sadece siyah ve beyaz.
Ben çok yoruldum…
Kelimelerim bile taşıyamıyor artık kalbimin ağırlığını.
Ne umut kalmış içimde, ne de tutunacak bir dal.
Sanki her nefes biraz daha eksiltiyor beni,
Biraz daha silikleştiriyordu varlığımı.
Yine de bir yanım, küçücük de olsa,
Bie sabah güneşine inanmak istiyor.
Belki bir gün, her şey gerçekten geçer…
Belki bir gün, yorgunluğumun da sonu gelir.
Hayatım kör kuyulara atıldı,
Nefes almak bile zordu.
Yolun sonu çıkmazdı,
Benliğimin değeri körelmişti.
Cıvıl cıvıl neşem kalmadı,
Bitap düştüm her bir günde.
Yok oluşumu izliyordum sessizce,
Sahnenin sonunda yalnızlık vardı.
Dostum, eşim... yoktu benim.
Ama içimde bir kıvılcım sönmedi,
Bir ses fısıldadı: "Dayan biraz daha."
Karanlığın da bir sonu olur elbet, Kuyu derindir ama gökyüzü orada.
Avuçlarımda kalan umut kırıntısı,
Belliki yeniden doğuşun habercisi.
Birgün düştüğüm yerden doğrulacağım, Yeniden ben olacağım,
Belki de seveceğim hayatı,
Belki eksik, ama gerçek bir kalple.
Hayatımın en güzel baharını yaşatan güzel annem, şimdi sensiz...
Rüzgârda adını duyar gibiyim, Gökyüzünde gözlerinin ışığını arar gibiyim.
Sensizliğin koynunda her gün biraz daha büyüyor özlemim.
Gülüşün, hayatıma düşen güneşti, Dokunuşun, yaralarıma sürülen merhem...
Şimdi sessizlikle konuşuyorum,
Senin yokluğunla kavruluyor içimdeki her hecem.
Her baharda açan çiçeklerde senin kokun var, Her dalda, her yaprakta, her duada izlerin...
Bir gün kavuşacağımızı bilmek Teselli ediyor yalnız kalbimi, yorgun gözlerimi.
Cennet sana yoldaş olsun...
Benim baharım sensin,
Sensizliğimde bile hep var olan tek gülüşüm.