Simeranya Müberra
@Aynaremis
Öğretmen
Lisans
348 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Zorlama Bir Saitçilik1000Kitap
Son Güzel Günler Üzerine
Abdullah İpek’in ilk öykü kitabı Son Güzel Günler, başlığıyla bile edebiyatseverleri nostaljik bir çağrışımın içine çekiyor. Ancak bu çağrışım, Sait Faik Abasıyanık’ın edebi mirasına öykünmekten öteye geçemiyor. Kitap, biçimsel ve tematik olarak “Saitçilik” oynuyor; ne var ki bu oyun, derinlikten yoksun bir taklide dönüşüyor.
“Son Güzel Günler” ifadesi, Sait Faik’in
“Son Kuşlar”ına ya da “Bir Takım İnsanlar”ına selam duruyor gibi. Ancak bu selam, içerikle örtüşmediğinde yapay bir edebi poz haline geliyor. Okuyucu, başlıktaki melankoliyi metinlerde arıyor ama bulamıyor. Bu da kitabın daha ilk sayfasında bir beklenti kırılmasına yol açıyor.
İpek’in dili sade; bu, çağdaş öykücülükte olumlu bir tercih olabilir. Ancak sadelik, anlatım gücüyle desteklenmediğinde yavanlaşır. Öykülerdeki cümleler, duygusal yoğunluk yaratmak yerine düz bir anlatım sunuyor. Sait Faik’in “az sözle çok şey anlatma” becerisi burada yalnızca biçimsel olarak taklit edilmiş; içerik bu yükü taşıyamıyor.
Aidiyetsizlik, yalnızlık, geçmişe özlem… Bunlar güçlü temalar olabilir. Ancak Son Güzel Günler’de bu temalar, farklı açılardan işlenmediği için birbirinin kopyası gibi duruyor. Her öykü, aynı duygusal tonu tekrar ediyor; bu da kitabın ritmini düşürüyor ve okuyucuda bir çeşit “duygusal yorgunluk” yaratıyor.
Karakterler, okuyucunun zihninde iz bırakmıyor. İçsel çatışmaları derinlemesine işlenmediği için, öykülerdeki insanlar yalnızca birer figür olarak kalıyor. Sait Faik’in karakterleri gibi “yaşayan insanlar” olamıyorlar. Bu da öykülerin evrensel bir duyguya ulaşmasını engelliyor.
Sonuç: Edebi Gölgenin Altında Ezilen Bir İlk Kitap
Son Güzel Günler, edebiyat dünyasına yeni bir ses kazandırma iddiasıyla yola çıkıyor ama…
Özgünlük arayışı, yerini edebi pozlara bırakmış gibi.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Sustukların Büyür İçinde
“Ferdi ve Şürekâsı” adlı eser Servetifünun romanının özeti niteliğindedir. Hayal kırıklıkları, karamsarlık ve pek çok psikolojik tasvire yer verilmiştir.
KİŞİLER
Ferdi:Parasıyla her şeyi satın alabileceğini düşündü.
Besime Hanım:Çektiği zorlukları oğlu çekmesin istedi ama...
İsmail Tayfur:Ebleh tavırlarının bedelini ağır ödedi.
Saniha:Diğerkâmlığın başına neler açtı ah Saniha ah!
Hacer: Öyle bir şey istedi ki isteği yaşananların müsebbibi oldu.
Dedikodu Kazanı
Mehmet Rauf, Şahabettin Süleyman, Refik Halit,Ahmet Haşim, Yahya Kemal,Cenap Şehabettin,Süleyman Nazif, Abdülhak Hamit, Tevfik Fikret,Abdülhak Şinasi, Halide Edip... Yakup Kadri, bu portrelerin bulunduğu edebiyat ortamını ve kendisini farklı yönleriyle okura sunmuş. Edebi bir zaman yolculuğuna ne dersiniz?
Masa da masaymış
Yıl 2016
Mevhibe Hanım(Lavinya)
Orhan Veli
Sabahattin Ali
Nâzım Hikmet
İstediğin yaşını giy ve akşam yemeğe
gel!
Gerçek ve kurgu harmanıyla nefis bir akşam yemeğine katılmak ister misiniz?
4XL DELİ GÖMLEĞİ
“Duygularımız elbiselerinden sıyrılıp soyunduğunda kendilerinden çok düşmanlarına benziyor. Olduğu şeyi olmadığıyla gizlemeye çalışıyor insan.”
Akli dengesini kaybetmiş taşkın kimselere “Deli” demeyi kim akıl etti?
Anormalliği belirleyen, normal kabul edilenlerin sayıca fazla olmaları mı?
Normallerin anormallere akıl satın aldığı hastaneler akıl işi mi?
Delilerin bir normaller istilasında olduğunu düşündünüz mü?
Kitabı okurken aklımda pek çok soru oluştu.
Bir delilik yapıp bu kitabı okumaya ne dersiniz?