Simeranya Müberra
@Aynaremis
Şu anda okuduğu kitaplar
varoluşsal problemler
“Acaba benim bildiğim hayattan tamamen farklı, onunla çelişen ama aslında gerçek olan bir hayat mı var diye düşünüyordum.”
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Zorlama Bir Saitçilik1000Kitap
Son Güzel Günler Üzerine
Abdullah İpek’in ilk öykü kitabı Son Güzel Günler, başlığıyla bile edebiyatseverleri nostaljik bir çağrışımın içine çekiyor. Ancak bu çağrışım, Sait Faik Abasıyanık’ın edebi mirasına öykünmekten öteye geçemiyor. Kitap, biçimsel ve tematik olarak “Saitçilik” oynuyor; ne var ki bu oyun, derinlikten yoksun bir taklide dönüşüyor.
“Son Güzel Günler” ifadesi, Sait Faik’in
“Son Kuşlar”ına ya da “Bir Takım İnsanlar”ına selam duruyor gibi. Ancak bu selam, içerikle örtüşmediğinde yapay bir edebi poz haline geliyor. Okuyucu, başlıktaki melankoliyi metinlerde arıyor ama bulamıyor. Bu da kitabın daha ilk sayfasında bir beklenti kırılmasına yol açıyor.
İpek’in dili sade; bu, çağdaş öykücülükte olumlu bir tercih olabilir. Ancak sadelik, anlatım gücüyle desteklenmediğinde yavanlaşır. Öykülerdeki cümleler, duygusal yoğunluk yaratmak yerine düz bir anlatım sunuyor. Sait Faik’in “az sözle çok şey anlatma” becerisi burada yalnızca biçimsel olarak taklit edilmiş; içerik bu yükü taşıyamıyor.
Aidiyetsizlik, yalnızlık, geçmişe özlem… Bunlar güçlü temalar olabilir. Ancak Son Güzel Günler’de bu temalar, farklı açılardan işlenmediği için birbirinin kopyası gibi duruyor. Her öykü, aynı duygusal tonu tekrar ediyor; bu da kitabın ritmini düşürüyor ve okuyucuda bir çeşit “duygusal yorgunluk” yaratıyor.
Karakterler, okuyucunun zihninde iz bırakmıyor. İçsel çatışmaları derinlemesine işlenmediği için, öykülerdeki insanlar yalnızca birer figür olarak kalıyor. Sait Faik’in karakterleri gibi “yaşayan insanlar” olamıyorlar. Bu da öykülerin evrensel bir duyguya ulaşmasını engelliyor.
Sonuç: Edebi Gölgenin Altında Ezilen Bir İlk Kitap
Son Güzel Günler, edebiyat dünyasına yeni bir ses kazandırma iddiasıyla yola çıkıyor ama…
Özgünlük arayışı, yerini edebi pozlara bırakmış gibi.
“Bir insanla aramızdaki bağlar, o insan bizim bir kusurumuzu yargılamak için bizimle aynı görüş açısını benimsediği zaman kutsallaşmış olur.”