Aynur Taş
@Aynurcan
Ranya’m benim her şeyim.
Türkçe Öğretmeni
Lisans
VAN
GEVER, 20 Eylül 1990
186 okur puanı
Ocak 2017 tarihinde katıldı
395.jpg){kind=small}
Onu Sevdiğim Zamanlar benim için sadece bir roman olmadı. Kitabı bitirdiğimde uzun süre kapağına bakıp kaldım. Çünkü okuduğum şey bir kurgu gibi değil, sanki bizim coğrafyanın hafızasıydı. Çocukluğumuz, evlerimiz, suskunluklarımız, korkularımız, özlemlerimiz… Hepsi satır aralarına sinmişti.
Kemal Varol öyle bir anlatım kurmuş ki kitabı okurken hep kendi coğrafyamın insanını gözümde canlandırdım. Romanın en güçlü yanı da buydu bence: Yapay durmaması. Her şey o kadar gerçekti ki sanki biri yaşadıklarımızı gizlice izlemiş ve sonra oturup romanlaştırmış gibiydi.
Kitap boyunca insanın içine ağır ağır işleyen bir duygu var. Bir yandan sade bir anlatım akıyor ama diğer yandan her cümlede derin bir kırgınlık, özlem ve hayat yorgunluğu hissediliyor. Özellikle bizim coğrafyanın insanını bilen biri için bu kitap çok daha başka bir yere dokunuyor. Çünkü burada anlatılan hayatlar uzak değil; tanıdık. Sokakları tanıyoruz, susuşları tanıyoruz, insanların içlerine attıkları şeyleri tanıyoruz.
Ama beni asıl sarsan şey kitabın sonu oldu. Gerçekten hayatım boyunca hiçbir kitabın finalinde bu kadar şaşırdığımı hatırlamıyorum. Son sayfalarda yaşadığım şok hissi uzun süre geçmedi. Çünkü yazar sadece şaşırtmıyor; insanın içine oturan bir gerçekle yüzleştiriyor. Kitabı bitirdiğim an “Nasıl yani?” diyerek dakikalarca düşündüm. Ve galiba iyi edebiyat tam olarak bunu yapıyor: Kitap bittikten sonra bile insanın içinde yaşamaya devam ediyor.
Başkalarının da acı çektiğini görmek kendi acısını hafifletiyordu belki.
"Bir misafirliğe gitsem
Bana temiz bir yatak yapsalar
Her şeyi, adımı bile unutup uyusam...
(Melih Cevdet Anday)