Annelik doğuştandır.Ancak babalık duygusu, sonradan gelişir. Çocuk babaya yöneldikçe, babanın babalık hissini uyandırır.
Sayfa 281 - Timaş
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Işlenmiş bir suç karşısında verilmeyen bir ceza da çocuğun vicdanının çalışmasına,pişmanlık duymasına ve kendini değerlendirmesine neden olacağı için, Anadolu Pedogojisi'nde ceza ile çocuk terbiyesine abes olarak bakılmıştır.
Sayfa 212 - Timaş
Aklî dengesi yerinde olan bir çocuğun doğruyu bile bile yanlışta ısrar etmesi düşünülemez.
Sayfa 211 - Timaş
Bir dönem göz kamaştıran bu çocuk terbiye yöntemi, birçok Batılı gözlemcinin de dikkatini çekmiştir.Anadolu Pedogojisi'ni yerinde gözlemlemek üzere Anadolu topraklarında gelmişlerdir. Bunlardan biri,A.Ubicini'dir:
"........Çocuklarını bundan daha fazla sevgi,itina ve şefkat içinde yaşatan bir memleket bilmiyorum. İşin garibi,bütün bu şefkatle ihtişamın annelerden çok ,babalar da derinleşmiş olmasıdır. Cuma günleri(Cuma,Osmanlı 'da tatil günüdür) veya bir bayram günü, Osmanlı Türkü 'nün, çocuğunun elinden tutup sokakta gezdirmesi,adımlarını çocuğunun adımlarına göre ayarlaması,çocuğunun yorulduğunu görünce onu omzuna alması veye bir aralık dinlendiği kahve peykesinde yanına oturtup,en derin şefkatle konuşarak çocuğun bütün hareketlerini dikkatle takip etmesi görülecek şeydir. "
Adımlarını çocuğun adımlarına uyduracak derecede çocukla hemdem olmuş Anadolu insanının ruh halini,Batılı bir gözlemci hayranlıkla aktarıyor. Aslında bu,bugünkü pedogojinin aradığı baba modelinin fotoğrafıdır. Bu göz kamaştıran model,Anadolu topraklarında mükemmel insanların yetiştirilmesinde uygulanan modelin bizzat kendisidir.
Sayfa 17 - Timaş
Batı dünyası, çocuk ruhu ile yirminci yüzyıldan sonra çok ciddi olarak ilgilenmeye başlamış olsa da, Anadolu topraklarında son dönem hariç olmak üzere yüzyıllarca göz kamaştırıcı bir çocuk eğitimi sistemi uygulandığı bir gerçektir. Öyleki,tarihçiler dünya üzerindeki ilk ve tek çocuk merkezli devlet olarak Osmanlı Devletini tarif etmektedirler. Üniversitelerimizde pedogoji bölümleri kapansa da, ülkemizde pedagoglar yetişmese de, Osmanlı'nın pedogojideki hedefi, 'her eve bir pedegog ' idi.
Nasıl ki bugün çocuk eğitimi konusunda uzmanlaşmış kişiye, "Pedegog " deniliyorsa, Osmanlı'da da bu işi profesyonel olarak yapan kişilere, "Mürebbi"(bayanlara da "Mürebbiye") denilirdi.Mürebbi veye mürebbiyeler, çocuk terbiyesinde anne-babalar büyük destek oluyor, onların yanılıp da yanlışa düştükleri her hususta, hemen yakınlarında bulunuyorlardı. Bu sebeple; her dönemde bu bereketli topraklarda dev çınar ağaçlarının yükseldiği gibi, Alparslan'lar,Ertuğral' lar, Osmanlar,Fatih'ler,Yavuz'lar tarihin altın sayfalarına isimlerini yazdırmışlardir.
Sayfa 16 - Timaş