Lavinya
@Aysamsay
32 okur puanı
Aralık 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Spoiler!!!
Hayatını sonlandırmak isteyen Efsun’un Meryem’le tanıştıktan sonra hayata tekrar tutunmaya başlamasını, yaşamın mucizelerine inanır hale gelmesini ve içindeki boşluğu maneviyatını güçlendirip inançla tekrar hayata, kendine sarılmasına şahit oluyoruz.
Efsun bu süreçte sadece inancında değişme olmaz feministliğin ve kapitalist sistemin getirdiği kadın üzerindeki etkileri de eleştirir hale gelir. Efsun için Feminizim, kadını fıtratından uzaklaştırmış; kapitalist sistemde çarkı döndürmek için kadınları ekonomik döngünün önemli bir parçası haline getirmiş ve buna” İş hayatında kadın” olarak adlandırmıştır.
Efsun’un kadının hak ettiği değeri tekrar görmesini sağlamak, kadınların yükünü azaltmak için bir mücadele vermeye karar verir. “ Öküzün boynuzları üzerinde kurulan dünya geyiğin boynuzlarında yeniden yükselecek”sloganıyla yola çıkar. Ama kolay olmadığını bildiği bu yolda sonuç alamadan biter. Yaşadığı yoğun stres ve mücadele sonrasında sevdiği ile yuvasını kurup küçük bir köyde yaşamaya karar verir.
Sonlara doğru merakla beklediğim kitap son iki bölümde beni hayal kırıklığına uğrattı. Belki de karakterin gerçekten istediğini elde etmesini ya da başarılara imza atmasını beklediğim için oldu bu kırıklık. Ama böyle sonlanması da bir yerlerde gerçekten Efsun var şu an ne yapıyor diye düşündürüyor beni.
Bu yazarla ilk defa tanıştım. Yazar, didaktik ve anlaşılması zor bir dil kullanmıştır.
Ancak oluşturduğu karakterin duygularını, düşüncelerini çok güzel bir şekilde aktarmış ve karakteri benimsetmiştir. Bu sayede okurken karakterin gelişimini ilgiyle takip ettirmiştir .
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kitap çocukluk döneminde yaşadığı travmatik süreçlerden sonra kendi bulduğu yöntemle hayatını daha yaşanılabilir kılmaya başlayan ve bu yöntemleri insanlara da anlatarak onlara yardımcı olmak isteyen yazar tarafından kaleme alınmıştır. Kitap içerisinde bir çok uygulama ve konu başlığı var benim şu an için aklımda olan :
Hayatımızda karşılaştığımız sorunlara “Neden?” diyip çözümsüz ve suçlayıcı şikayetlerde bulunmaktansa “Nasıl ?” Sorusunu sorarak çözümler bulabileceğimiz. Kitapta yazar kendi hayatında kurduğu cümlelerle bunu nasıl yapabileceğimizi örneklemiş: “ Neden bu olayı yaşadım? Neden bunları bana yaptı? Neden doğdum” vb. cümleleri; “ Beni korkutan bu durumu nasıl önleyebilirim? Kendimi nasıl affedebilirim? Hayatımı nasıl anlamlı kılabilirim?” Bu sorularla bizi çözüm arayışına yönlendiren nasıl sorusunu, nasıl uygulayabileceğimizi göstermiştir.
Bugün izlediğim bir videoda da buna benzer bir yaklaşım vardı: Her olumsuz bir şikayetten sonra ama dediğimizde, devre dışı olan frontol lob (düşünce, karar verme, dikkat gibi süreçlerde etkili) aktif olup çalışmaya başlıyormuş. Bu iki bilgi sayesinde hayatta düşünmeden her zamanki söylemlerimizle şikayet etmek yerine, farklı soru tarzı ve duraksamaların beyinde nasıl bir etki oluşturduğunun bilincine vardım. Bu bilgileri hayatıma oturtmaya çalışacağım.
Eğer sizin de hayatınızda sürekli “Neden?” diye hayıflandığınız konular varsa bir de onlara “ Nasıl?” ya da “Ama” ile bakmayı deneyin. Yeni dönüştürdüğünüz soruları paylaşmak isterseniz yorumlarda buluşalım.
Genel olarak bu tarz kitapları sevmiyorum. Ama kendimi olumsuz düşünceden kurtarmak düşüncelerimin farkına varmak için bir şans vermek istedim, pek başarılı olamadım. Kitabı tam anlamıyla okuyamadım kitapta her bölümün sonunda o bölümü özetleyen bir iki sayfa vardı o kısımlarını okudum sadece . Çünkü genel olarak yazar da çok tekrara düşmüş sürekli aynı şeyleri ifade etmiş. Yani iki yüz küsurluk bu kitabı bir özdeyişle özetleyecek olsam o da :” Güzel düşün güzel olsun” derim. Yani bir noktaya kadar ben de inanıyorum güzel, olumlu düşünmenin insan beyninde yarattığı etkiye ama bunu hayatıma nasıl oturtacağıma dair bir fikrim yok. Bu günden sonra kendime küçük bir kağıt yazıp her sabah kalktığımda ve yattığımda onu okumaya karar verdim. Buraya da bir iki cümle yazıp sizin de kendinize güzel şeyler söylemenize yardımcı olayım.
Ben güzelim, sevilmeye, değer görmeye layığım. Hayatımda sahip olduğum tüm güzellikler için şükran doluyum. Hayatımda iyi veya kötü yaşadığım her şeyin beni daha güçlü versiyonuma çevirdiği için teşekkür ediyorum. Yeni hayatımı daha güçlü, ayakları yere basan, kendinden emin bir şekilde inşa ediyorum. O hayatta sevgi dolu, candan, sadık dostlar ve bir eşle güzel anılar biriktiyorumm. Bolluk bereket içerisinde yaşıyorum.
Bence kimseye ihtiyaç duymadan duymak istediğiniz sözleri kendinize söylemeye başladığınız an hayatınız değişecek.
Spoiler !
Evinden içeri aldığı gazeteci kızın hayatının en mahrem yaşantısını anlatacağını ve aynı zamanda sonunu getireceğini nereden bilebilirdi ki.
Kahramanımız Ahmet ve ikizi Mehmet’in hikayesi bu. Olay Ahmet’in komşusu Arzu’nun ölümü ile başlar. Bir gazeteci kız olayı daha iyi anlamak için Ahmet’in kapısını çalar. Başta birbirinden çok haz almayan kuşak farkı olan bu iki kişi zamanla birbirlerine alışır: kız merakı için adam ise duygularını tekrar hissetmeye başladığı için. Adam sürekli aşkın kötü bir şey olduğunu insanın geçmişte ve gelecekte aşk uğruna neleri kaybettiğini anlatır. Her fırsatta aşkın acımasızlığına dem vuran yazarımızın kendi hikayesi de mutlu aşk masalı ile bitmiyor. Aksine hüzün ve trajedi hakim.
Kitabı okurken yazarın roman içinde roman anlayışı çok hoşuma gitti. Bu tarz romanları seviyorum. Ama beni çok da etkilemedi okurken bende gazeteci kız gib merakla bekliyordum: Arzu’nun katilini, Mehmet’in hikayesini. Kitabın başından beri her detayı anlatan gözlem yeteneği gelişmiş kahramanımız sanki sonunda alelacele her şeyi sonlandırmış gibi geldi. Bir de genel olarak sanki olaylar arası geçiş ve bağlantı kurgusu saçma geldi. Yani bir gazeteci kızın cinayet haberi için komşuun evine gelmesi sadece ondan bilgi almak istemesi anlamsız buldum. Eğer kitabın sonunda kızın kimliği ortaya çıkmasaydı ona da hayal ürünüymüş derdim. Kurgu da kafamda oturmayan şeyler olsa da beğendim bana gözlem gücünün ne kadar önemli ve güzel olduğunu gösterdi.
İlk defa şefkat üzerine bir kitap okudum. Kitap öz şefkatin ne olduğu ve ne olmadığı hakkında bilgi verip içerisindeki uygulamalarla bize yol gösteriyor. Ben okurken aslında öz şefkati dinimizle çok bağdaştırdım. Dinimizde olan; kendin için istediğini başkası için de iste, hoşgörülü ol, diline dikkat et gibi emirlerin öz şefkat adı altında toplandığını gördüm bu yönden maneviyatımı güçlendirdi. Kitap bana yaşadığım her anın kıymetini bilmeyi, şu an oturduğum koltuğun, dinlediğim seslerin duyu organlarımla algıladığım tüm durumları hissedip ana odaklanmam gerektiğini aşıladı. Bazı durumlarda işleri yoluna koymak için hissettiklerimizi dışa vurup olayları, insanları oldukları gibi kabul etmenin aslında bizim içsel sürecimizin büyük bir kısmını oluşturduğunu anladım.
Bazen hayatımızdaki kişilerin neyi neden yaptıklarını anlam veremeyiz öfkelenir, üzülür, hayal kırıklığına uğrarız; böyle durumlarda şunu hatırlamakta fayda var: “İnsan içinde ne taşırsa dışarıya onu verir.” Bize düşen acılarımızı, kızgınlıklarımızı kabul etmek. Kitapta da önerilen uygulama gibi hissettiğimiz olumsuz duyguları nefes alırken içimize çekip onları mutluluk, sevinç, kabullenişe çevirip nefesimizle yeni hayat vermek.
