Ayşe Çoban
@Ayse_Coban
9 okur puanı
Nisan 2021 tarihinde katıldı
Hayatta her gün çiçekler açmıyor; her mevsim kendi bilincindeki çiçeği koşullar uygun olduğunda karşımıza çıkarıyor ve bize onu ancak dalında ve var olduğu anda kıymetini bilerek sevmek düşüyor.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Karanlık, aydınlık; doğum, ölüm ve tüm bunların yanında ‘kalım’. Hayat, bir ‘kalım’dı; yaşam değildi. Yaşam, belki de bir yerlerde, mutlu insanların diyarında akıyordu. Burada değil. Boşuna bu hayat için ölüm-kalım savaşı demiyorlardı...
Yenildik, bunu kabul edelim. Var oluşumuz; düşünce yapımız, onlara karşıt gelen hangi düşüncemiz varsa, her alanda yenildiğimizi kabullenelim. Umut bu topraklardan çekip gideli çok oldu. Üstelememizin ve ‘Zafer yakındır,’ demenin hiçbir anlamı yok.
Ağlamıyorum. Hiçbir şey hissetmiyorum bir süredir. Yeniden hissetmek, ağlamak, duygulanmak istiyorum. Her şey koca bir şaka gibi geliyor. Hayattan ümidini kesen bir insan için artık üzülecek bir şey kalmıyormuş, tamam; ama neden bir filmde, müzikte bile ağlayamıyorum? Dünyayla aramda bir duş perdesi var gibi, bir arkadaşım demişti bunu.
Göbek deliğimdeki kaşıntının ucu işte bu içimdeki boşluğa bağlanıyor. En sonunda büyük bir kahkaha patlatacağım, sivilce gibi, ses bombası gibi, daha da komiği belki, sıkıştırılmış pet şişeden fırlayan kapak gibi.