Ya şimdiden sonrası? Doğrusu, bizim için bir "sonrası" olmasından memnunluk duymalıyız; çünkü "sonrası" ancak yaşayanlar içim vardır; böyle bir soruyu da yalnızca geleceği etkilemek isteyenler sorar; böyle bir istek ya da cesaret duymayanlar ise kendini yaşamın akışına salıverir.
Düşündüm: Bir insanın var olabilmesi için onun yaşamına tanıklık yapan birilerinin olması gerekir. Var olabilmek için çocuklar gördüklerini hep çevresindeki anne ve babasıyla paylaşmak ister: "Anne bak!", "Baba bak!" der dururlar. Anne ve baba onların gördüğünü görüp tanıklık yapar, "Ha evet, kedi var, değil mi!", "Aa, dala kuş konmuş, değil mi?" derlerse, çocuklar mutludur. Yaşamınızın tanığı yoksa, bedenen var olursunuz ama ruhen olamazsınız.