Qürur - həmişə mühakimələrinin dərinliyi ilə
fərqlənən Meri müdaxilə etdi - mənə kifayət qədər geniş yayılmış çatışmazlıq kimi görünür. Oxuduğum bütün kitablarda deyilir ki, insan təbiəti ona çox həssasdır. Aramızda çox az insan öz qəlbində xasiyyətinin həqiqi və ya uydurma cizgisi ilə bağlı olan mənəm-mənəmlik hissini bəsləmir. Qürur və qürrə tez-tez sinonim kimi işlədilsə də, müxtəlif şeylərdir. İnsan qürurlu olar, amma qürrələnməyə bilər. Qürur daha çox bizim özümüz barədə qənaətimizlə bağlıdır, qürrə isə başqa insanların bizim barəmizdə yaratmaqlarını istədiyimiz rəydir.
Əvvəl-axır öyrənəcəksən ki, insanlar çıxmaq üçün girir həyatımıza, Milena. İnsanlar getmək üçün gəlir.
Geri dönənlər nəyisə unutduqları üçün qayıdır, Sevdikləri üçün yox, Milena. Sevdikləri üçün yox...
Baş verən ağlasığmaz hadisələrin fonunda aristokratiya bir sinif kimi parçalanıb dağıldı; o artıq Fransaya lazım deyildi, bu azmış kimi, üstəlik imkan düşəndə onu məhv etməkdən də çəkinmirdilər. Hansısa nağılda bir kəndli çox əlləşib-vuruşandan sonra, axır ki, şeytanı görmək imkanı əldə edir, amma görən kimi qorxudan dili tutulur, dərhal da dabanına tüpürərək qaçıb aradan çıxır, - aristokratiya da uzun illər boyu əsla utanıb-qızarmadan, qorxu nə olduğunu bilmədən, Allaha da məhəl qoymadan əlləsib-yuruşdu ki, insanlar insanlıqdan çıxsınlar. Nəhayət, istəyinə nail oldu, amma görəndə ki, vəziyyət çox dəhşətlidir, qorxusundan o da baş götürüb qaçdı.
Qəlbi təmiz hisslərlə döyünən, istedadlı insanın həyatda özünə yer tapa bilməməsi, pis adətlərin əlində aciz qalıb onların əsirinə çevrilməsi və son nəticədə bədbəxt olmasından kədərli bir mənzərə, yəqin ki, yoxdur.