“Yaşadığım hayal kırıklığı çam ağacını çoktan aşmış, tüm ağırlığıyla babama yönelmişti. Ona çok kızıyordum. Çam ağacını getirmediği için değil artık. Bana kızmadığı için.
Karşımda unufak olduğu için.
Babalar unufak olmazdı. Bilakis biz unufak olduğumuzda parçalarımızı tek tek yerden toplar, yapıştırır, bizi tekrar eski halimize getirirlerdi.”