Kaküllerine düşen çiğ tanelerini topladım sabaha karşı. Doğan günden kırmızılar sürdüm yanağına. Saçının telinden tırnağının ucuna dek öptüm incelikle. Sonra alıp yalnızlığımı yanıma, biraz daha tutkun, biraz daha iyimser, döndüm yeniden bıraktığın boşluklara.
Sayfa 15
Reklam
Kendine sahip çıkmaktan başka bir olanağı olmadığını öğreniyor insan.
Sayfa 13
Kalabalık öyle bir korunak ki gizlenmek için duvarlar gerekmiyor. Yalnız değilsiniz. Ya da yalnızlardan oluşan kocaman bir örgütün bir üyesi de sizsiniz. Herkes bir ada burada.
Sayfa 13
İçimdeki yalnızlık başka yankılar istiyordu.
Sayfa 13
Zamanın ağırlığını duymak için öyle yılların geçmesi gerekmiyordur. Susmaktan yontulmuş Kara kuru birer heykeldi herkes. Gülm k, yaşama sevincinden çok bir zembereğin boşalmasına benzerdi. İki yorgunluk arasında aldığımız tek soluk trenlerdi.
Sayfa 12
Reklam