ah, o gözler oradan oraya sürükleniyordu sürekli! Ama sadece ona odaklanmış öylece duran bana! Bana! Bana denk gelmiyordu hiç! Kalbim ona binlerce kez hoşçakal dedi! Yine de bakmadı bana!
…oysa ona sahiptim bir zamanlar; yüreğini, o kocaman ruhunu hissettim onun; yanındayken olabileceğim bütün ihtimalleri yaşayabildiğim için onunla, kendimi olduğumdan çok daha fazlasıymışım gibi hissederdim.
İnsan, nereye gidersen git her yerde aynı. Herkes çoğu zaman geçim derdinde; geriye kalan ve özgür olabilecekleri o azıcık zaman dilimi de onları o kadar ürkütüyor ki, bundan kaçıp kurtulmak için ellerinden ne geliyorsa yapıyorlar. Ah, insanlığın kaderi bu!