Ayşe Ö.
@Aysesreading
62 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Oldukça yoksul bir aileden gelen dokuz yaşındaki Zeze'yi anlatıyor kitap. Yıllar önce okumuştum ama zaman zalim. Unutmuşum.. Şimdi yeniden vurdu yüzüme hayal kurmanın güzelliğini, şiddetin bir çocuğu nasıl alt üst ettiğini, hayata dokunan Portuga gibi iyi yüreklilerin varlığının önemini.
En vurucu kısımlar Zeze'nin yediği şiddetli dayaklar ve Zeze'nin biricik Portuga'sını katil trenin götürmesi..
Kitabın bende bıraktığı etkiyi kaybetmeden diğer serilerini de bir an önce okumak istiyorum.
Reklam
Ayfer Tunç öyle güzel bir kurgu ile yazıyorki kitaplarını bi kaç sayfa ilerleyince kitabın içinde buluveriyorum kendimi. Hatta onunla da kalmıyor, kitapta yer alan bir karakterle mutlaka benzer duygulara sahip olduğunu farkediveriyorum.
Üç kitaptan oluşan serinin ilki; Kapak Kızı.
Bir kış günü Ankara’dan İstanbul’a giden trende birbirini tanımayan üç kişininde bildiği “Ayın Kızı Şebnem” ile ilgili düşüncelerini, akıllarından geçenleri, hatta kitabın sonunda Ersin ve Selda’nın Şebnem hakkında konuşmalarını su gibi akıp giden cümlelerle anlatan kitap. Bu üç kişininde aklından çıkarmadığı, hatta ana karakter dediğimiz Şebnem ise bu kitapta hiç söz almıyor. Yani sadece Selda, Ersin ve Bünyamin’in tanıdığı kadarıyla tanıyoruz biz de Şebnem’i. Bu yüzden sabırsızlıkla Şebnem’i kendi cümleleriyle tanımak istiyorum.
Denilene göre Goethe zamanında umutsuz bir aşka düşmüş ve kendinden yola çıkarak bu kitabı oluşturmuş. Kitaptaki ana karakter Werther kentin kalabalığından bunalıp sakin bir kasabaya yerleşiyor ve orada Lotte ile tanışıyor. Zamanla Lotte’ye olan aşkının farkına varıyor ve aynı zamanda da Lotte’nin nişanlı olduğunu öğreniyor. Bu duygular içindeyken bir yandan da nişanlı bir kadına duyduğu hisler yüzünden kendini suçluyor ama kalbine de söz geçiremiyor. Bu saplantılı aşkın içinde bir de altını çizmeden edemediğim bir sürü ders niteliğindeki düşüncelerinden kendimi alamadım.
Adının neden Kumru ile Kumru olduğunu öğrendikten sonra boğazımda bir yumru hissettiğim kitaptan bahsedeceğim. Maalesef oldukça hüzünlü bir mazisi varmış kitabın. Aslında bildiğimiz, Türk filmlerinden alışık olduğumuz gibi başlıyor kitap. Kumru köyünce kocaman bir gökyüzüne, annesine, Meryem ebesine sahipken başlık parası ile evlendirilerek İstanbul’da kapıcılık yapan Pehlivan’la yaşamaya başlıyor. Aynı zamanda da gündeliğe giderek evlerde gördüğü modernliği hayatına uydurmaya, bunu yaparken de kendine yabancılaşmaya başlıyor. Kitapta en çok Kumru’nun Tuna Hanım’da gördüğü buzdolabı ve gördüğü ilk andan beri buzdolabına hayranlığı, tutkusu hatta belki köleliği yer alıyor. Ve böylece kitabın vermek istediği mesaj ortaya çıkıyor; nesneye olan bağımlılık. Pek çoğumuz tüketim çılgınlığı içinde yaşarken bunun bizde yarattığı etkileri öylesine gözümüzün önüne sermiş ki Tahsin Yücel; kitaba başladığımda hissettiğim o koca yumru hala boğazımda.
Psikiyatrist olan Doktor Samimi Beş Sevim Apartmanı'nın giriş katında oturan ve diğer katlara da kendisiyle benzer cinlere sahip kişileri yerleştiren biri. Bunun yanında Doktor Samimi ailesinden özellikle de annesinden sevgi, ilgi görmemiş hatta terk edilmiş bir çocukluk geçirmiş. Kitapta her bir katta yaşayan kişilerin hayat hikayelerini de sırasıyla anlatan ve bunları cin ve perileri de işin içine katan Samimi'nin günlükleri de yer alıyor. Her birinin hikayesi üzerine saatlerce konuşulabilir çünkü maalesef konu yine cinayet, travma, cinsiyet karmaşası, cinnet, çocuk istismarı... Mine Söğüt yine beni hikayeleriyle bu kitabında fazlasıyla sarstı..
Reklam