Sürekli kendini dinleyen insan bir zaman sonra başkalarını dinlemek ister sanki ve aynı şekilde sürekli başkalarını dinleyenler ise içine dönmeyi özler. Hem yalnızlığın hem de kalabalığın dozu çok önemli bu noktada, biraz bağımlıyız biraz bağımsız :)
O "şey"lerin yüzyıllardır insanı dıştan bilme çabaları hep sonuçsuz kalacaktır... Oysa insan! Kendini ancak içe bir yönelişle bilebilir! Ama buna da zaman bulamaz... 'Şey'ler onu oyalamaktadır... 'Ekran haz'ları girdabından kurtulamaz... O elektromanyetik alanın dışına çıkamaz... O şeylerle iç içe yaşar!
(Kendini bilen rabbini bilir sözü aklıma geldi birden ne kadar haklıymış eski topraklar, kendine bolca yönelenler.)