Her insanın hatıralarında dostlarından başka kimseye anlatmadığı anlar vardır. Bir de dostlarından bile sakınıp yalnızca kendine -o da gizlice açtığı mevzular... Son olarak, insanın kendine bile açmaktan korktuğu şeyler vardır ve her edepli insan zihninde bunlardan çokça bi riktirmiştir. Hatta insan ne kadar edepliyse yükü o kadar ağırdır
"Meğerse yağmur benden nefret ettiği için bana yağmıyormuş, aslında yağmur hep bana ağlıyormuş. Hani hep kimsesizdim ya ben, hani herkes canımı yakıyordu ya. Kimseler sesimi duymuyordu ya, işte yağmur duyuyordu. Ben bile bana ağlamazken yağmur ağladı sokaklarda öksüz kalan bir çocuğa. Canım yanıyor, Alaz. Çok yanıyor,"