Hiç kimse, ne olursa olsun, asla acının artmasını dilemez. Acı çekenlerin tek dileği olabilir: Acının sona ermesi. Dünyada fiziksel acı kadar korkunç hiçbir şey yoktur. Acıyla karşı karşıya gelince kimse kahraman olmaz, kimse.
Tek kişiden bile oluşsa, azınlık olmak birinin aklını kaçırdığını kanıtlamazdı. Gerçek de vardı yalan da; cümle âleme rağmen gerçeğe tutunmak deliliği göstermezdi.
Hakikat saklı tutulamazdı. Sorular sorup işkenceyle gerçekleri öğrenebilirlerdi. Fakat, amaç hayatta kalmak değil de insan olarak kalmakta ne fark ederdi ki? Hislerini değiştiremezlerdi, insanın kendisi bile isteyerek hislerini değiştiremezdi. Yaptığın, söylediğin, düşündüğün her şeyi teker teker açığa çıkarsalar bile insanın kendisinin bile gizemini çözemediği kalbe erişemezlerdi.