Aytül Duman
@AytulDY
40 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Auschwitz’i daha önce bir Yahudiden okudum. Bir Almandan ve bir çocuktan da. Bu defa bir Fransız’dan dinledim oradaki acımasızlığı, insanların insanlıktan çıkışını… her iki taraf için de…Kitap biraz daha şiirsel alana kayıyor. Olaylardan çok duygulara ağırlık verilmiş. Bu kısımlar beni zorladı açıkçası. Normalde de çok şiir insanı değilimdir zaten. Ancak benim en sevdiğim kısım son bölüm oldu. Çünkü kampa değil kamp sonrası insanların yeniden hayata tutunuş çabalarına odaklanılmış. Oradan dönüp hiç bir şey olmamış gibi hayata devam etmeleri mümkün mü? Geçirilen 27ay tüm hayatlarını geri dönülmez bir şekilde değiştirir mi? İyileşemez mi insan?
Kitaptaki son kısımda diyor ki “Hayata yeniden başlamak diye bir deyim… Yeniden başlanamayacak bir tek şey varsa, yeniden yapılamayacak bir tek şey, o da hayat.” Anladım ki hayata yeniden başlanmıyor. Hayata yeniden tutunmaya başlayabiliyor insan. Yeni bir yaşama sevinci, yeni bir düzen… ama eskiyi tamamen silmek mümkün değil. Belki kalmalı da. Hatırlamak gerek belki…
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Kitabı severek mi okudum? Her satırda ayrı bir keyif mi aldım? Bunlardan ziyade Victor Hugo’nun kalemini nasıl da silah olarak kullandığını yazmak istedim. Zaten kendisi de güzel okunan bir kitap yazmak istememiş. Rahatsız edici, uyuyanları dürten, böyle geldi ama böyle gitmez diyen ve bir bardak suyu başınızdan aşağı boca etmeye eşdeğer bir etki yaratmayı tasarlayarak kaleme almış bu eseri. İlk önce yazar ismi olmaksızın yayımlanan kitap beklenen etkiyi de yaratmış. 15 Mart 1832 tarihi düşülen önsözü okurken görüşünü hararetle savunduğu kısımları gördükçe “bu düzen böyle gelmiş böyle gider” diyerek değişime burun kıvıran, eskiden beri yapılagelen her şeyin doğru olduğunu koşulsuz kabul eden insanların arasında uyanık gözlerin olduğu gerçeği yüzüme patladı sanki. “Ben de böyle sürüye dahil miyim acaba?” diyerek kendimi sorguladım. Tepki göstermem gereken ama alışkanlıktan göstermediğim şeyler var mı acaba? Peki sizin?
Tavsiye: önsözü kitabı okuduktan sonra okursanız daha çok keyif alabilirsiniz.
Hayat herkese eşit koşullar sunmaz. Kimi birkaç sevinç hüzün kızgınlık mutluluk... anı yaşar ve geldiği gibi gider. Kimi ise çok başarılı olur, tarihe adını yazar, başkalarını kendinden söz ettirir. Bu başarının kaynağı zeka mıdır? Kısmen ama tek sebep bu değil. Eğer Bill Gates'in ya da Steve Jobs'un bulundukları noktaya ulaşmalarını sadece IQlarına bağlayacak olsaydık Einstein'dan daha yüksek IQ'ya sahip olduğu söylenen Chris Langan'ın dünyaca meşhur olası gerekirdi. Ama ben bu kitabı okuyana kadar kendisinden haberdar bile değildim. Peki nedir bu insanları başarıya ulaştıran? İşte kitapta buna ve daha fazla kişinin başarısına odaklanılıyor Doğru zamanda doğru yerde bulunmak ve yılmadan çalışmak başarının anahtarı olarak tekrar tekrar ispatlanıyor. Kitabı okumak bana kesinlikle bir şeyler kattı diyebilirim. Başaramadığımızda elbette ki ama ile başlayan birçok mazeret bulabiliriz. Ama başarmanın önündeki engeller de sandığımız kadar büyük değil. Önce çalışmaya başla bi bakalım. Özetle; ben çok beğendim.
Ebeveyn olarak evlatlarımıza yeterli olup olmadığımız konusunda hep şüpheye düşeriz. Bir şeyler eksik mi? Yanlış mı? İyi bir örnek teşkil edebiliyor muyum? Kazandırdığımız alışkanlıkların geri dönüşü gelecekte olumlu mu olacak? Mutlu, kendine güvenen, başarılı, seven ve çokça sevilen ...vs bir evlat/evlatlar yetiştirebilecek miyim?
Bu kitabı okuduğunuzda ise ayrıntılarda boğulup büyük resmi göremediğiniz için kendinize eziyet ettiğinizi fark ediyorsunuz. Doğduğu andan itibaren her konuda aşırı muhtaç olan bebeklerimizin aslında en büyük ihtiyacının sevgi, ilgi ve alaka olduğunu anlıyorsunuz. Erken bebeklik döneminde, ilerde hiç bir şeyin hatırlanmadığı bu yaş aralığında aslında kişiliğin temellerinin atıldığını görüyorsunuz. Çok beğendiğim bu kitabı tüm ebeveynlere ve ebeveyn adaylarına tavsiye ederim.
Yazarın kendisinin de belirtiği gibi bir haftalık, bir aylık, hadi okuyayım da bitsin gibi bir kitap değil. üzerinde çalışma yapmalık, belki grupça terapi amaçlı okumalık bir kitap bu. yine yazarın dediği gibi biraz okuduktan sonra kapatıp o hikayenin sindirilmesi gerekiyor. Ben yazarın tavsiyesine uymadığım için okurken çok yoruldum. Alabildiklerim sınırlandı belki ama yine de bir şeyler alabildiğimi hissediyorum.
