Bakmaya kıyamazken gözlerine
Tutmaya cesaret edemezken ellerini.
Ve bütün cümlelerin sustuğu o yerde
Sessiz bir haykırıştı yüreğim
Eşsiz bir mutluluktu yaşadığım
SEN ADINI KOYAMADIĞIM
SENİN ADIN KAVUŞMAK OLSUN
Dağ çiçeğim yaban gülüm asi sevdam
Saçının bir teline bir ömür adadığım
Gözündeki bir damla yaşına şehirleri yaktığım
İsyanım feryadım kavuşulmazım
Sen vazgeçemeyeceğim yasaklım
SEN ADINI KOYAMADIĞIM
SENİN ADIN KAVUŞMAK OLSUN
Sen benim yanı başımdaki uzağım
Sen benim uzağımdaki en yakınım
Dakunmam yasak sevmem yasak
Sensiz bu hayatta yaşamak tuzak
SEN ADINI KOYAMADIĞIM
SENİN ADIN KAVUŞMAK OLSUN
"SEBAHATTİN ABİ"
Puan vermedi·216 syf.·
9 günde okudu
·2019 42. kitabı
Bazen sanki karşılıklı iki kapısı olan bir odadaymışız gibi hissediyorum, ikimiz de kendi kapı kolumuzu tutuyoruz ve birimizin göz kırpmasıyla diğeri hemen kendi kapısının arkasına geçmiş oluyor bile. hele birisi diğerine bir söz söyleyecek olsa, diğeri kapıyı kapatmış ve çoktan gözden kaybolmuş oluyor. Birisi kapıyı tekrar açmak durumda, çünkü bu kimsenin terk edemeyeceği bir oda. Biri diğerine benzemese bu kadar, sakın olabilse diğeriyle ilgilenmiyormuş gibi davransa,o zaman odada yavaş yavaş düzeni sağlayacak. Ama bunun yerine o kapıda aynı şeyleri tekrar etmeyi sürdürüyor, hatta her ikimizde bazen aynı anda kapının arkasında duruyor ve güzelim oda boş kalıyor...
