Ne acılar yaşandı havalimanlarında, ne gözyaşları döküldü terminallerde, ne çok insan üzüldü garlarda.
Sevdiklerimiz birer birer alındı bizden, biz birer birer alındık sevdiklerimizden. Kimileri otobüslere binip gitti ,kimileri uçaklara, kimileri trenlere. Biz ya binip gidendik, ya da ardında kalan. İzmir Ege'yi
ardında bırakıp öylece çekip giderken acıları yüzlerinden okunuyordu. Birbirlerine çok şey söylemek istediler, ama söyleyemediler.
"Lütfen gitme," diye düşündü Ege...
"Lütfen gitmeme izin verme," diye düşündü İzmir.
Ama ikisi de sustu.
İzmir gitti.
Ege kaldı.