Büş
@Azizteal
Matematik Öğretmeni
46 okur puanı
Ağustos 2019 tarihinde katıldı
Reklam
Puan vermedi·183 syf.·
2026 1. kitabı
7 yıldır burada olmama rağmen bana ilk incelememi yazdıran kitaptır kendileri :) Psikoloji kitaplarını okumayı severim ama diğer kurgulara göre ağır ilerler hep bende. E bu da az biraz normal tabi. Kitabı gerçekten çok zor bitirdim. Arkadaşımla okumaya karar verip de tarih belirlemeseydik muhtemelen yarım da bırakırdım. Ama bu kesinlikle kitap kötü olduğu için değil. Tam tersi o kadar iyi ki üç sayfa bile okusanız gün içinde vay be deyip sürekli düşünüyorsunuz. Kendinizden, anne babanızdan, çevrenizden bahsedildiğini çok net hissediyorsunuz. Size sizi anlatıyor. Bazı yerlerde de hani o hep karşılaşmak istemediğimiz, iletişime geçmekten kaçındığımız bizi fark ettiriyor. Aaa bak bu kişi gerçekten böyle davranıyor demek ki bundanmış dedirtiyor. Bunu da az ve öz cümlelerle net bir şekilde veriliyor. Kitabı bitirince aslında 500 - 600 sayfalık bir metni bitirmiş gibi hissettim içerik olarak. Sanki bir zip dosyası gibi. Neredeyse her sayfanın altı çizili. Çok fazla alıntıladığım yer var. (Nietzsche Ağladığında kitabında da böyleydi) Ama bana bu incelemeyi yazdıran asıl kısım Yalnızlık bölümü. Yorumlamak istediğim yerler vardı.
Sayfa 110 daki "...bu tür bir yalnızlığa geçici bir dönem süresince gömülmüş olan kişiler, yalnızlıktan çıktıktan sonra da o dönemde ne yapmış olduklarını dile getiremezler. Yaşadıkları acıyı başka kimsenin yaşamadığı ve yaşayamayacağı inancı ve yaşanmış olan yalnızlığın ürkütücü niteliği, konuyu zihinlerden silmelerine neden olur." Burada evet yalnızlığın ne kadar kötü, acı verici ve travmatik olduğu çok güzel tanımlanmış. Ama bu yalnızlık o kadar öznel ve kişisel ki kişinin kendisi bile o yalnızlığı aştığında dönüp tekrar o yalnızlığını anlayamıyor. Hani Özdemir Asaf'ın dediği gibi "Yalnızlık paylaşılmaz, paylaşılsa yalnızlık olmaz"ında bi üstünde
Mutsuzluk, yaşama katılacak yürekliliği gösterecek yerde, insanın kendi içinde ürettiği ve gerçek dünyayla ilgisi olmayan duygularla yoğurularak kendini yaşamaktan kaçınma sonucu yaşanan bir olgudur.
Sayfa 172
Sevgi tek bir yaşantı değil, süreçtir. İnsanın kendisini savunmasızca ortaya koyabilmiş olmasının acılarını ve zaferlerini içeren bir süreç.
Reklam