Özde insanın tükenmeyecek tek hazinesi içgücüdür, gece gündüz sizi yakan O TUTKU var ya yetmez mi birlikte yürümeye, avlığına giden avcı olmanız yeterli her an.
Ne durumda olursak olalım, bir müzüğiz; insan, kendi sesini, daima, başlarından önce işitir. Herkesin, kendince, bir çileye dayanabilme gücü de buradan gelir ya.
Oluşum süreçlerini vicdanımızın süzgecinden geçirelim.
Birikmiş, yığılmış mülkiyeti danışalım vicdanımıza.
Mütemadiyen, vicdanında, kendi kendini sorgulamayan, hiçliğe doğru hızla kayıyor demektir.