Oysa benim kendi başıma kalmaktan başka bir isteğim yoktu, iki hafta boyunca kitap okumak, yürüyüşe çıkmak, hayal kurmak, rahatsız edilmeden uzun uzun okumak, iki hafta boyunca telefonsuz ve radyosuz yaşamak, konuşmak zorunda olmamak, bir anlamda rahatsız edilmeden kendim olmak istiyordum.
Gerçi ben anılara inanmam! Yaşananlar, bizi terk ettikleri saniyede yaşanmış, bitmişdir. Ve şiir de öyledir: O da aynı şekilde yirmi, elli, yüzyıl içinde yok olup gitmiyor mu?