İnsan ömrü,
Dört mevsime benzermiş.
Çocukluk ilkbahar,
Gençlik yaz,
Yetişkinlik sonbahar,
Yaşlılık desen kış.
İlkbaharım hiç olmadı,
Payıma düşen yokluktan.
Yaz desen nasıl bitti bilemedim,
Başkalarının yükünü taşımaktan.
Şimdi vakit sonbahar...!
Söylesene adalet bunun neresinde...?
Hep üşümek mi bana kalan....
Bedirhan Almas
Gündüzün güneşinin önünde özgürsün sen.
Gecenin ayının ve yıldızlarının önünde özgürsün.
Güneş, ay, yıldızlar olmadığında yine özgürsün.
Dahası, bütünüyle varlık gözlerinden silindiğinde de özgürsün.
Ama, sevdiğine kölesin, çünkü onu seversin.
Bir de seveninin kölesisin, çünkü seni sever.