Konuşuyordum belki anlarlar düşüncesi hiç umutsuzluğa kapılmıyordu sanırım içim de ben hep konuşuyordum anlatıyordum ama herkesin gözü kulağı kendisine bunu bilmiyordum öğrenmek istiyordum kendime öğretmesini bilmiyordum sonra apaçık her aynanın önüne ve ya kendimi görebileceğim her yansıma da dönüp söylüyordum aptalsın herkes bunun farkın da ama bir tek sen farkın da değilsin
Beni sevmediğini biliyordum ama bu akıl almaz aklımdan seni koparıp atamıyordum eğer bu tas kafamın içinden çıkarabilseydim beynimi tane tane parmaklarım ile ayrıştırmak isterdim seni sonra bir çirkinliğim hakkın da kendimi yiyip bitirdiğim düşünceler kalırdı bir tek geri de sevgisizliğe küskün hislerimi iterdim sensiz eksik uzuvlarımı atardım bir köşeye beklerdim öleceğim günü göğüsümü gere gere beklerdim