Yanından geçtiğimiz bakımsız köy mezarlığında tanıdık ölüm her seferinde -altı çizilmiş bir cümle gibi- takılıyor gözüme...Geçmişin sessizliği servi ağaçlarının arasında -belki de her şeye rağmen yaşayabileceğimizi hatırlatıcasına- öylece duruyor. O noktaya varınca hep aynı şeyi düşünüyorum. Hayatla ilgili kesin olarak bildiğiniz tek şey var. Hüzünlü sonu.
Herkes öyledir. Dışarıdan göründüğü gibi değil ki hiçbir şey. Herkes her şeyi bilecek olsa oturduğumuz evlerde, mahallelerde duramayız. Herkes bir şeyler saklıyor işte.