''Bir anlık güzelliğin böyle hızla geri dönülmez biçimde solmasına, önünüzde böyle yanıltıcı ve boşuna parlamış olmasına, hatta onu sevecek kadar vakit bulamamış olmanıza bile üzüleceksinizdir.''
--Hayatta karşına çıkan güzellikleri bazen fark edemeden kaybedersin; onları yaşayacak, sevecek zamanın bile olmadan yitirdiğine üzülürsün--
Fyodor DostoyevskiBeyaz Geceler
Dünyada bir tek insana inanmıştım. O kadar çok inanmıştım ki, bunda aldanmış olmak, bende inanma kudreti bırakmamıştı. Ama bir kere kırılmıştım. Hayatta en güvendiğim insana karşı duyduğum bu kırgınlık ,adeta bütün insanlara dağılmıştı.
Yalnız orada, kürk mantolu bir kadın portresinin önünde, mıhlanmış gibi durduğumu hatırlıyorum. Resimleri seyredip geçenler, vücutlarıyla beni sağa sola itiyorlar, fakat ben olduğum yerden ayrılamıyordum.
Bu soluk yüz, bu siyah kaşlar ve onların altındaki siyah gözler; bana asla yabancı olamazdı. Ben bu kadını yedi yaşımdan beri okuduğum kitaplardan, beş yaşımdan beri kurduğum hayal dünyalarından tanıyordum.
-Bazı sevdalar mahşere kaldı...
-Kürk Mantolu Madonna