Epidaph
@B_art
Sonsuzluğa açılan kabına sığmayan bir hiçliktir düşlerim.
Sanat
Hacettepe Üniversitesi
Hatay
106 okur puanı
Nisan 2021 tarihinde katıldı
Anlam bazen çok sonradan gelir.
Bir şey olur düşer, yer değiştirir, olur, olmaz, gider, gelir
Hepsinin, hepsinin
Anlamı...
Anlam;senin beklediğin şey olmayabilir
Beklediğin gibi olsa da beklediğin şekilde ulaşmayabilir
Velev ki ulaştı, seninle aynı anlam seviyesinde buluşmayabilir.
11.04.2026
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Mark Rothko
Rothko’nun tuvali, sadece renklerden ibaret değildir. Renk, bakışın sınırlarını aşar; titreşir, ağırlaşır, dokunur. Her tekrarında aynı gibi görünen yüzey, aslında bambaşka bir yoğunluğu açar. Bir bakışta çağırır, başka bir bakışta seni içine alır. Çağrılmak ile yaklaşmak arasındaki sınır kaybolur.
Husserl’in fenomenolojisi bu deneyime ışık tutar: Yargıları askıya alıp, görüneni olduğu gibi bırakmak… O an, renk “sadece renk” olmaktan çıkar, bir fenomen hâline gelir. Yönelimlilik, bakışın ve tuvalin birbirine dokunuşunda görünür olur.
Deleuze ise bunu duyumsamanın mantığına taşır. Renk, bedeni ve zihni aynı anda harekete geçirir; göz sadece görmez, bedenin bütün duyuları birlikte yankılanır. Böylece Rothko, her izleyicinin kendini açışına göre, sonsuz kez başka bir tuvale dönüşür.
Rüyamda spiral oldum
Aşağıya çağıran bir dönemeç.
Çekim var, korku yok.
Her kıvrımda beliren — bulanık, yarım, sembolik izler.
Ben: seyirci.
Dokunmadan, kaymadan, yalnızca tanık.
Spiral: mekân mı, yoksa mekânsızlık?
Zaman orada genişler mi, büzüşür mü?
Ben ayrı mıyım, yoksa spiral benden mi örülüyor?
Anılar: bana ait, ama benden bağımsız.
Yaklaşınca eriyor, iz bırakmadan uçuyor.
Uyanış: geriye yalnızca bir yankı.
Seni izleyerek her şeyi öğrendiğimi sandım.
Ama… gördüğüm sadece benim bilincimdeki yansımandı.
Gerçeklik dediğin, gözlerimde ve kalbimde nasıl beliriyorsa o kadardı.
Başkasının deneyimi… farklıydı. Asla tamamen erişilemezdi.
Ben de… her şeyi aynı anda yaşamak istiyordum.
Şimdi biliyorum… bu imkânsız.
Dünyamı küçültüyorum.
Az… ama derin.
Her anı… her sahneyi… tam anlamıyla yaşamak için.
Eksikliği kabul ederek.
Temsili bilerek.
Ve işte… kendi gerçekliğimi buluyorum.