Sanatçı, orijinal işlevini hiç yitirmemiş ve nihai olanın birliğini tüm fenomenleri dokunsallik bağlamına indirgemek suretiyle sağlamıştır çünkü dokunsallık tüm hakikatin anlaşılabilmesi için gerekli olan tek temel insani özelliktir.
Zaman dizisel değil bir iç içe geçme halindedir: Şimdi derinliğinde diğer şimdileri de barındırır. Zaman anların ardışık dizisi değil bir bütün, ancak kendinden farklılaşarak devam eden bir geçiştir. Zamanın birliği her zaman bir döngüye işaret eder, ebedi dönüş, yeninin yaratımı olarak zamanın ebediyetidir.
Bir renk, diğer nesnelerden ayrı belli bir nesnenin belirli bir niteliği olarak değil, belli bir boyut veya belli bir anlam kalınlığı olarak algılanır ve duyumsanır şeyin nesnel niteliklerinden ziyade, "dünyanın belli bir modülasyonuna", "renkli varlığın ve görünürlüğün anı kristalleşmesine" gönderir.