Epidaph
@B_art
Sonsuzluğa açılan kabına sığmayan bir hiçliktir düşlerim.
İnsan tasarımcılar açıkça zekâ yaratmayı hedefleyerek, doğanın rastgele fark ettiği evrim sürecini hızlandırmaya çabalıyorlar.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Amaçlı duruşu benimsemek
Eğer ilgi nedeniyle motive olmasam, hiç kimseyle konuşmaya zahmet etmem. Üstelik ilgi, bilinçaltındaki önyargıların bir bütünüdür. Ben konuşurken tüm önyargılarım birlikte çalışır ve sizler yüzeyde benim tarzımı, benim kişiliğimi algılarsınız. Ama bu tarz, sayısız önceliğin, önyargının, eğilimin bir araya gelişinden oluşmuşudur. Bunların milyonlarcasının etkileşimi de ortaya arzuları çıkarır. Her şey bir araya toplanır!
Makinenin "asla yeni bir şey yapamayacağı" üzerine
Bu sözler, "keşfedecek yeni bir şey kalmadı" deyimiyle kaçamak bir biçimde yanıtlanabilir. Acaba kim yaptığı "yeni bir şey"in öğrenim sırasında atılmış bir tohumun büyümesi olmadığını ya da çok iyi bilinen genel ilkelerin etkisi olmadığını iddia edebilir?
Bir makine, yalnızca simgelerin şans eseri dizilerinin dışında, duygular ve düşünceler nedeniyle bir şiir yazıp ya da bir konçerto beklemedikçe, bir neyne eşit olduğunu kabul edemeyiz; ayrıca bunu yazdığı gibi yazdığını da bilmesi gerekir. Hiçbir mekanizma (kolay bir hile olan yapay bir sinyal dışında) iltifatlara sevinemez, hatalarından dolayı kederlenemez, cinsellikle baştan çıkarılamaz, istediğini elde edemeyince öfkelenemez.
Niçin benim kendi hakkımdaki bölünmez duygum, bir başkası yerine bu rastgele dal üzerinde ilerliyor? İlerlediğimi hissettiğim dalı seçen rastgele seçeneklerin altında hangi yasa yatıyor? Neden kendim olma hissim diğer ben'ler ayrılıp başka yollar izlerken, onlarla birlikte gitmiyor? Zamanın bu noktasında, evrenin by dalında hareket eden bu bedenin bakış açısına ben'liği bağlayan nedir?