İnsan kendini evrenin merkezi sandığı sürece Tanrı’yı anlayamaz.
Tanrı, insanın üstünde duran bir kral değil; insanın da içinde olduğu sonsuz varoluşun kendisidir.
Spinoza’ya göre insan, kendi psikolojisini göğe yansıtır; kızar, sever, affeder, cezalandırır… sonra Tanrı’yı da böyle sanır. Oysa bu, sonsuz olanı insan biçimine indirgemektir.