Vildan Gülgün
@Badeiemir
58 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Vildan Gülgün
, bir kitap okuduPuan vermedi·336 syf.·
12 günde okudu
·Okunma: 28 Mart 2026 23:29
·2026 8. kitabı
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
“Annemin Uyurgezer Geceleri” akıcı ve merak uyandıran bir başlangıçla açılıyor. Yazarın dili sade ve okunaklı; hikâyeye girmek oldukça kolay. Ancak kitap ilerledikçe anlatı, kuşaklar boyunca tekrar eden kadın hikâyelerine odaklanıyor. Kendinden yaşça büyük biriyle evlenmek, ikinci eş olmak ya da evliliğin çoğu zaman bir tercih değil bir sığınma biçimi haline gelmesi… Sanki kader, anneden kıza aktarılan görünmez bir miras gibi.
Kitabın düşündürücü tarafı tam da burada: Bir insanın hayatının, ondan önce yaşamış kadınların kaderiyle ne kadar benzeşebildiğini gösteriyor.
Buna rağmen ortalarda fazla detaya girilmesi ve bazı bölümlerin gereğinden uzun anlatılması okuma temposunu düşürüyor. Üstelik kitabın asıl duygusal yoğunluğunun ve ana fikrinin son elli sayfaya sıkıştırılmış olması, hikâyenin biraz gereğinden fazla uzatıldığı hissini bırakıyor.
Yine de dili anlaşılır ve akıcı. Özellikle kuşaklar arası kader ve kadın hikâyeleri üzerine düşünmeyi seven okurlar için ilginç bir okuma olabilir.
“Annem öldüğü anda ben doğdum.” cümlesi kitabın bütün ruhunu veriyor zaten. Jamaica Kincaid burada bir anne sevgisini anlatmıyor; annesizliğin bir insanın karakterine nasıl yerleştiğini anlatıyor.
Xuela’nın sesi çok net ve mesafeli. Sevgiye inanmadığını açıkça söylüyor, kimseye ait olmamayı bir güç gibi taşıyor. Ama okurken bunun biraz da bir savunma olduğunu hissediyorsun. Sanki kırılmamak için en baştan bağ kurmamayı seçmiş.
Roman boyunca sıcak bir duygu yok. Anne figürü zaten yokluk üzerinden var oluyor. Bu yüzden kitap bir özlem hikâyesi değil; daha çok bir kabullenme ve sertleşme hikâyesi gibi. Kısa ama yoğun. Bitirdiğimde içimde duygusal bir boşluk değil, daha çok insanın kendi yalnızlığıyla yüzleşmesi kaldı.
