‘Yolculuk’ adını verdiğim hayatta başıma gelmeyen kalmadı. Ölümcül hastalıklar, kederler, tehlikeli sıçrayışlar, atlayışlar, düşüşler, kalkışlar, şahlanışlar... Her koşulda canlı kalabilmeyi öğrendim, müdanasız bir duruşla hem. Hayata rağmen yaşamak, inatla yaşamak gerektiğini öğrendim. Sonsuz kere kendini tekrarlayan, hep aynı olan zamana dirençle meydan okumak gerektiğini. Aşksız, nefretsiz, öfkesiz, cinnetsiz. Yaşamın sadece nefes almak olduğu..