Belki de cahil kalmak en büyük mutluluktu. Ne gerek vardı kitaplara, öğrenmeye, fark etmeye. Bir şeyleri sorgulayıp baş kaldırmaya. Değişmeyecek olanı kabullenip öylece devam etmek daha makul değil mi? Daha az yorucu değil mi. Hakikatten cahillik en büyük mutluluk muydu?