Əlvida Deməyə Tələsmə Əhməd özünü dərin bir quyunun içində
çarəsiz və kimsəsiz hiss edirdi... Əslində, bilirdi
ki, nə vaxtsa bu üzləşmə baş verəcək, acı
həqiqət gec-tez aşkara çıxacaq. Amma ümid
edirdi ki, məhkəmədən sonra Lunaya hər şeyi
danışmaq daha rahat olacaq.
Artıq gec idi... Göz görə-görə Luna əllərindən
qopub getmişdi. Saxlamağa nə üzü
vardı, nə cəsarəti. Luna haqlı idi axı.
“Görəsən, nə edir? Yəqin, ağlayır, mənə
də nifrət edir, – ikiəlli başına qapaz saldı, –
Sən nə etdin, Əhməd? Niyə belə addım atdın?
Onu hamıdan qorumağa çalışdığın halda
ən böyük düşməni özün oldun! Ən çox sən
incitdin onu!”
Luna otağına qapanmışdı. Nə düz
əməlli yemək yeyir, nə də ayağını qapıdan
çölə qoyurdu. Bu vəziyyəti anasını da narahat
edirdi. Baş verənlərdən bixəbər ana qızının
xəstələndiyini düşünürdü. O daim şən, həyatsevər
qız getmiş, yerinə üzündəki təbəssümü
solmuş və göz yaşları qurumayan biri gəlmişdi.
Onsuz da, Luna zərif, incə qız idi. Bir neçə
günün içində lap arıqlayıb zəifləmişdi. Nə
edəcəyini bilmirdi.
Bahar Bəxtiyarqızı - ‘Əslində mən kiməm?’
Hər kəsə salam. Bu gün sizə 2025-ci ildə, demək olar heç kim oxumamışdan öncə oxuduğum, amma o gündən bəri vaxt tapıb təhlilini paylaşa bilmədiyim bir