Mevsimlik sürgün yedim senden ayrı bir ömre doğarak. İnsan yalnız kalbiyle sevmez ki unutmaya ilk ordan başlasın. Unutmak kör kuyu ,unutmak dipsiz karanlık. Nerden başlamali unutmaya seni bilmem ki. Senden başladım unutmaya kendimi...
Biz o bankta oturmuşuz, Kalu Beladan beri,
Kim bilir kaç bahar görmüşuz ,kaç zemheri
İlk kez ayın hâlesine sırnaşığım;
Yaşım yirmi altı, sana kırk senedir aşığım...
ibrâhîm
içimdeki putları devir, elindeki baltayla
kırılan putların yerine yenilerini koyan kim
güneş buzdan evimi yıktı. Koca buzlar düştü
putların boyunları kırıldı.
İbrâhîm
güneşi evime sokan kim
asma bahçelerinde dolaşan güzelleri
buhtunnasır put yaptı
ben ki zamansız bahçeleri kucakladım
güzeller bende kaldı
İbrâhîm
gönlümü put sanıp da kıran kim