Her sayfası bir yankı, her harfi bir iz,Kimi gün umut, kimi gün sessiz bir sis.Tutamadığım nefesin en eski yankısı,Yeşil Kehribar… Bekleyenlerin fısıltısı.Ahmet Taş
"En çok kendimi yaraladım, seni korurken...
Şimdi susalım; kelimeler bile yoruldu bizden."
“Beni en çok sen yaraladın,
ama en çok da sen öğrettin güçlenmeyi.
Bugün bu ödülü alırken,
teşekkürüm seni affettiğim yerden başlıyor…
Çünkü yokluğunla büyüdüm,
sessizliğinle yazdım bu yolun en şiirli satırlarını.” Ahmet Taş 😇🪬
“Herkes kendi hikayesini anlatmak,
kendi sesini duyurmak derdinde.
Oysa sessizlikte saklıdır bazen cevaplar,
Ve dinlemek, dokunmaktır karşındakinin yalnızlığına.
Sen, sözlerinle yankı bıraktın içimde.
Şimdi düşünüyorum da,
Belki de en derin suskunluk,
Anlaşılmamanın yorgunluğudur.”
Ahmet Taş
Dizelerde saklanacak adın,
Her harfimde bir parça sen,
Kimse bilmeyecek, cümlelerde gizlenmiş o ince sızıyı.
Kelimelerle sana dokunurken,
Kalemim titreyecek, ama kimse fark etmeyecek.
Bir gün belki biri soracak,
Bu şiir kime yazılmış, hangi özleme adanmış diye.Ben yalnızca susacağım,Gülümseyeceğim sessizce,Sana adanmamış gibi, senden başkasını sevmemiş gibi.Ahmet Taş 🫴🏻